Aquarion CaliVita

„Woda – kolebka życia”

Woda pokrywa 71 % powierzchni Ziemi – te 1,3 miliardów m3 mas wody decyduje o ziemskim życiu. Jednak woda nie zawsze była na naszej planecie. 4,6 miliarda lat temu Ziemia była kulą zagęszczonych chmur pyłów i gazów, jej atmosfera była głównie złożona z wodoru, dwutlenku węgla i tlenku węgla. Ta „prehistoryczna atmosfera” została wymieciona przez wiatr słoneczny, a wówczas środowisko zestalającej się skorupy ziemskiej było tworzone przez dwutlenek węgla, azot, dwutlenek siarki i parę wodną, wytryskującą z wnętrza Ziemi w taki sposób, że w przebiegu oziębienia opadała w postaci kwaśnego deszczu, tworząc jeziora, morza i oceany.

Życie rozwinęło się w wodzie i nadal jest od niej zależne. Woda to ważny element naszego organizmu – stanowi odpowiednie środowisko dla wielu procesów życiowych.

Pełni w organizmie szereg istotnych funkcji:

• wspomaga absorpcję substancji pokarmowych
• transportuje składniki odżywcze do komórek
• rozpuszcza i usuwa z organizmu zbędne produkty przemiany materii
• nawilża wdychane powietrze
• odgrywa ważną rolę w regulacji temperatury ciała
• amortyzuje stawy
• tworzy elastyczny płaszcz ochronny dookoła ważnych narządów
• chroni organizm przed promieniowaniem kosmicznym

A zatem, woda jest nie tylko podstawową substancją naszego organizmu, ale odgrywa także kluczową rolę w bardzo precyzyjnie regulowanej równowadze wodno-elektrolilowej organizmu.

Bilans wodny organizmu

Osoba dorosła, ważąca 75 kilogramów, potrzebuje przeciętnie około 2-2,5 litrów wody dziennie, ponieważ taka ilość jest wydalana przez skórę, płuca, nerki i przewód pokarmowy.

Bilans wodny organizmu

W tabeli tej nie ujęto wody stosowanej w celach detoksykacji, co wymaga jeszcze przynajmniej dodatkowego litra. Jeśli nie pijemy takich ilości, eliminacja toksyn jest niekompletna.

Struktura wody

Woda jest związkiem chemicznym, składającym się z dwóch atomów wodoru i atomu tlenu. Nie są one ułożone liniowo, tylko tworzą kształt litery V. W związku z konfiguracją elektronową tlenu, 6 eletronów z zewnętrznej powłoki tworzy po jednym wiązaniu kowalencyjnym z każdym atomem wodoru oraz dwie wolne pary elektronów. Strukturę cząsteczki wody można lepiej zrozumieć, jeśli porówna się ją z perfekcyjną, tertaedryczną (kąt wiązania około 109.5″) cząsteczką metanu (CH4).
Atomy wodoru są połączone z tlenem wiązaniami kowalencyjnymi. Duża różnica elektroujemności pomiędzy tymi pierwiastkami powoduje przesunięcie par elektronowych w kierunku atomu tlenu. W wyniku tego procesu cząsteczka wody staje się dipolem. Dzięki obecności ładunków dodatnich i ujemnych pojedyncza cząsteczka może łączyć się z innymi cząsteczkami znajdującymi się w pobliżu, tworząc nietrwałą sieć – atom wodoru, należący do jednej cząsteczki wody, jest przyciągany przez parę elektronów z zewnętrznej powłoki atomu tlenu cząsteczki sąsiedniej, w efekcie powstaje tzw. wiązanie wodorowe. Dzięki wiązaniu wodorowemu, dwie sąsiednie molekuły zbliżają się do siebie na odległość 1.76 x 10(-10) m

Wiązanie wodorowe w zasadniczy sposób wpływa na strukturę i właściwości wody. W stanie stałym (lód), dzięki tworzeniu się wiązań wodorowych, powstaje uporządkowana struktura krystaliczna o symetrii heksagonalnej – cząsteczki tworzą „luźne” sześcioką-ty o dużych, wolnych przestrzeniach. Dzieje się tak, ponieważ atomy wodoru starają się ustawić jak najbliżej atomu tlenu, przez który są przyciągane, a jednocześnie jak najdalej od innych atomów wodoru, przez które są odpychane. Odstępy pojedynczych cząsteczek wody wbudowanych w sieć krystaliczną są większe niż w cieczy, dlatego gęstość lodu jest mniejsza niż gęstość wody i lód pływa po wodzie. Zamarzając woda zwiększa swoją objętość o 9%. Jest to odmienne zachowanie niż większości substancji. Woda w stanie ciekłym ma częściowo uporządkowaną strukturę, w której agregaty cząsteczek związanych wodorowo ulegają nieustannemu procesowi tworzenia się i rozpadowi. Podczas parowania następuje zerwanie wiązań wodorowych — woda występuje w postaci wolnych cząsteczek H20.
Jak ostatnio odkryto, woda posiada czwarty stan skupienia pomiędzy 0″ a 60″ C, który nazwano płynnym stanem krystalicznym. Jest to ta postać strukturalna, która charakteryzuje zarówno morza, jak i każdą żywą istotę. W tym stanie skupienia woda posiada specjalny ładunek magnetyczny, który prawdopodobnie jest podstawą „komunikacji molekularnej”.
Woda stanowi prawie 70% ludzkiego organizmu – zachowując się jak dipolowa cząsteczka, otacza każdy anion i kation unikalną strukturą sieci, tworząc tzw. wodne klastery które oczywiście zajmują znacznie większą przestrzeń, niż rozpuszczone w nich cząsteczki. Wodne klastery posiadają również swoją własną częstotliwość rezonansową. Dzięki temu mogą się rozpadać. W ten sposób mogą być również uwalniane i usuwane z organizmu szkodliwe substancje. Jest to interesujący fenomen, gdyż wodne klastery istnieją nawet wtedy, gdy cząsteczki, dookoła których powstały, są już rozpuszczone. W ten sposób można spojrzeć na wodę jak na nośnik informacji. „Wspomnienie” rozpuszczonych substancji odgrywa ważną rolę, min. w rozwoju alergii. Dlatego nie wystarczy usunięcie samego alergenu z organizmu, również powinna być „usunięta” informacja dotycząca tego alergenu. Najłatwiejszym sposobem, by to uczynić, jest terapia biorezonansowa.

a) wzór cząsteczkowy b) model cząsteczki c) wzór elektronowy d) wzór kreskowy